BİR KIRILMA NOKTASI: HİCAP
Fatih Toramantekin
27

Tarihin derinliklerinde saklı kalan kırılma noktaları, bir toplumun bugün yaşadığı trajedilerin ve maruz kaldığı basiret bağlanmasının anahtarını taşır. Kafkasya’nın kalbinde, asırlardır İslami hüviyetiyle temayüz etmiş Azerbaycan topraklarında Müslüman kadının örtüsüne, iffetine ve dini kimliğine yöneltilen sistemli tecavüz, gökten zembille inmiş müstakil bir idari karar değildir. Bu uygulama; kökleri Çarlık Rusyası’nın sömürgeci tahakkümüne, meyveleri ise Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği’nin (SSCB) ateist kıyımlarına dayanan asırlık bir dinsizleştirme projesinin günümüzdeki meşum bakiyesidir. Dolayısıyla Azerbaycan’daki hicap yasağını ve Müslüman halka reva görülen ağır baskıları kavrayabilmek için meseleyi tarihsel akışı, küresel güç dengeleri ve hepsinden önemlisi ilahi ahkâmın sarahatıyla ele almak bir zorunluluktur.
Kafkasya coğrafyası, Sovyet rejiminin işgaliyle birlikte tarihin gördüğü en kanlı ve amansız ideolojik silindirlerden birine maruz kaldı. SSCB, kontrolü altındaki Müslüman halkların manevi damarlarını kurutmak adına ateizmi resmi bir devlet dinine dönüştürdü. Bu dehşetli süreçte Azerbaycan’da Allah’ın adının zikredildiği, asırlık ilim ve irfan yuvaları olan binlerce cami ve medrese ya tamamen yıkıldı ya da maksatlı bir aşağılamayla ahırlara, mühimmat depolarına ve tiyatro salonlarına çevrildi. Mukaddes kitabımız Kur’an-ı Kerim nüshaları meydanlarda toplanarak yakıldı; halkı irşad eden, hakikati haykıran ve İslam’ın izzetini savunan binlerce alim, müfessir ve aydın "halk düşmanı" ve "irtica unsuru" yaftasıyla Sibirya’nın dondurucu çalışma kamplarında ölüme terk edildi ya da kurşuna dizilerek katledildi. Müslüman kadının şerefi ve Allah’ın açık bir emri olan tesettür, rejim tarafından devrim önündeki en büyük engel olarak görüldü; sokaklarda, meydanlarda kadınların başörtüleri zorla söküldü, iffetine sadık kalan analar ve kızlar toplumsal hayattan tamamen tecrit edildi. Müslümanlar dinlerini, evlerinin altındaki gizli bodrumlarda, gözyaşlarıyla ıslattıkları rahlelerin başında, büyük bir gizlilik içinde yaşatmak mecburiyetinde bırakıldı. 1991 yılında Sovyetler Birliği’nin çöküşüyle birlikte Azerbaycan halkı bağımsızlığını kazanmış ve bu tarihi dönüm noktası, asırlık zulümlerin nihayete ereceği, Müslüman halkın kendi öz değerleriyle yeniden kucaklaşacağı ümidini doğurmuştu. Ancak ne yazık ki bağımsızlık, Müslümanlar için manevi bir kurtuluşa dönüşmedi. SSCB’nin komünist bürokrasisinden, din karşıtı zihniyetinden ve seküler devlet aygıtından neşet eden yeni yönetim kadroları, bağımsızlık sonrasında da Sovyetlerin baskı mekanizmalarını aynen devraldı. Kağıt üzerinde anayasal güvence altına alınan din ve vicdan hürriyeti, uygulamada yerini Müslüman halk üzerindeki devlet denetiminin, fişlemelerin ve kısıtlamaların katlanarak artmasına bıraktı. Özellikle 2000’li yılların başından itibaren Bakü yönetimi, Sovyet mirası olan din karşıtı politikaları modern bürokratik kılıflarla yeniden sahneye koydu. Eğitim kurumlarında, üniversitelerde ve devlet dairelerinde fiili ve yazılı başörtüsü yasakları katı bir şekilde uygulanmaya başlandı. Yalnızca Alemlerin Rabbi olan Allah Teâlâ’nın emrine itaat etmek ve iffetini muhafaza etmek isteyen ilkokul, lise ve üniversite çağındaki binlerce genç kız, okul kapılarından polis zoruyla geri çevrildi. Okul bahçelerinde kız çocuklarının başörtüleri güvenlik güçlerince çekilip alındı; okumak, üretmek ve ülkesine hizmet etmek isteyen gençler inançları ile gelecekleri arasında zalimce bir tercihe zorlandı. Bu zulme karşı meşru ve barışçıl haklarını arayan, "Evlatlarımıza ve inancımıza dokunmayın" diyerek meydanlara inen sivil toplum aktivistleri, basın mensupları ve din adamları iktidarın doğrudan hedefi haline geldi. Başörtüsü yasağına karşı dik duran alimler, evlerine ve araçlarına emniyet güçlerince yerleştirilen düzmece silah ve uyuşturucu iftiralarıyla tutuklanarak onlarca yıllık ağır hapis cezalarına mahkûm edildi. Zindanlara atılan bu müminler ağır işkencelerden geçirildi, birçoğu zindan köşelerinde şehadete yürüdü. Müslüman halk, kendi öz vatanında garip, kendi öz topraklarında parya durumuna düşürüldü. Bu iç baskıların ve Müslüman halka reva görülen zulümlerin arkasında ise derin bir siyasi basiretsizlik ve ümmetin değerlerine yönelik açık bir ihanet yatmaktadır. Kendi Müslüman halkının en temel dini hakkı olan tesettürüne savaş açan Bakü yönetimi, diğer taraftan Müslümanların ilk kıblesi olan Mescid-i Aksa’yı işgal altında tutan, Filistinli bebeklerin ve kadınların kanını akıtan katil İsrail rejimiyle stratejik, askeri, istihbari ve ekonomik ittifaklar kurmaktan çekinmemiştir. Müslüman halkın öz kaynağı olan petrol ve doğalgaz, işgalci İsrail’in savaş makinesini ve ekonomisini besleyen hayati bir yakıta dönüştürülmüştür. İsrail’den temin edilen insansız hava araçları, gözetleme teknolojileri ve istihbarat yazılımları, ülke içindeki Müslüman grupları takip etmek, fişlemek ve muhalif sesleri bastırmak için aktif olarak kullanılmıştır. Aynı şekilde ABD ve Batılı güçlerle yapılan karanlık anlaşmalar doğrultusunda, küresel odaklara "seküler ve modern" görünmek adına, kendi tarihi ve manevi köklerinden soyutlanmış, batı politikalarına uyumlu bir toplum yapısı inşa edilmeye çalışılmıştır. Allah’ın indirdiği hükümleri hiçe sayıp, Müslümanların katilleriyle dostluk kuran bu yönetim anlayışı, ümmetin maslahatına ve kardeşlik hukukuna açıkça sırt dönmüştür.
İslami zaviyeden bakıldığında tesettür; sosyolojik bir tercih, kültürel bir gelenek yahut kişisel bir kılık-kıyafet detayı değildir. Tesettür, Alemlerin Rabbi olan Allah Teâlâ’nın Nûr Suresi 31. ayetinde ve Ahzâb Suresi 59. ayetinde mümin kadınlara kat’i olarak farz kıldığı ilahi bir emirdir. Ahzâb Suresi’nde Rabbimiz şöyle buyurmaktadır: "Ey Peygamber! Eşlerine, kızlarına ve müminlerin kadınlarına cilbablarını (dış giysilerini) üzerlerine almalarını söyle. Bu, onların tanınması ve eziyet edilmemesi için en uygun olanıdır." Dolayısıyla bir kadının başörtüsüne el uzatmak, doğrudan doğruya Allah’ın otoritesine başkaldırmak, O’nun koyduğu sınırlara ve dinine savaş açmaktır. Müslüman bir kadını örtüsünü açmaya zorlamak, onu Yaratıcısına isyan etmeye zorlamaktır ki bu durum açık bir zulüm ve tağuti bir dayatmadır.
Azerbaycan’da yaşanan bu acı tablo, münferit ve yerel bir olay olmaktan uzaktır. Bu durum; Doğu Türkistan’da Uygur Müslüman kadınlarının örtülerinin zorla sökülmesinden, Filistin’de anaların gözleri önünde evlatlarının katledilmesinden, Arakan’da, Keşmir’de ve Hindistan’da Müslümanların maruz kaldığı sistematik şiddetten bağımsız değildir. Dünyanın dört bir yanında Müslümanların kanının ucuz görülmesinin, namuslarının çiğnenmesinin, ibadetlerinin suç sayılmasının yegane sebebi; ümmetin siyasi ve manevi birliğini kaybetmiş, başsız ve korumasız kalmış olmasıdır. Müslümanların hamisi ve koruyucu kalkanı olan siyasi irade ortadan kalktığından beri İslam coğrafyası parçalanmış, küresel müstekbirlerin ve onların kuklası olan yerel rejimlerin insafına terk edilmiştir.
Ey Müslümanlar! Kalplerimizi titretmesi ve vicdanlarımızı sarsması gereken asıl hakikat şudur: Bakü’de bir genç kızın başından çekilip alınan her örtü, zindanlarda işkence gören her alimin ahı, yeryüzünde feryat eden her masumun gözyaşı bizlerin üzerindeki ağır bir şeri sorumluluktur! Peygamber Efendimiz (s.a.v.) şöyle buyurmaktadır: "Müminler birbirlerini sevmede, birbirlerine acıma ve merhamet etmede bir beden gibidir. Bedenin bir organı rahatsızlanırsa, diğer organlar da uykusuzluk ve yüksek ateşle ona katılır." Azerbaycan’da bir Müslüman kadının iffeti çiğnenirken, kardeşlerimiz sırf "Rabbim Allah’tır" dedikleri için zindanlarda çürütülürken huzurla uyuyabilen bir kalpte ümmet bilincinden ne kadar nasip kalmıştır? Kardeşlerinin feryadına sağır kesilen bir ruh, kıyamet gününde Yaratıcının huzurunda nasıl hesap verecektir? Müslümanlar üzerlerindeki bu ölü toprağını silkelemek, kardeşinin acısını kendi öz acısı bilmek zorundadır. Zulme karşı susmak, zalimin zulmüne ortak olmaktır. Haksızlık karşısında dilsiz şeytan olanlar, yarın ilahi adaletin huzurunda mahcup ve mahkûm olacaklardır. Müslümanların bu ezilmişlikten, zilletten ve baskılardan korunmasının yegane şeri metodu vardır: O da Allah’ın hükümleriyle hükmeden, adaleti ikame eden ve Müslümanların canını, malını, namusunu koruyan İslami bir devletin varlığıdır. Müslümanların hakiki ve kalıcı kurtuluşu, ancak Resulullah’ın (s.a.v.) müjdelediği ve Sahabe-i Kiram’ın izinden giden adil Raşidi Hilafet ile mümkündür. Nitekim Peygamber Efendimiz (s.a.v.) sahih bir hadis-i şeriflerinde devletin ve liderin Müslümanlar için nasıl bir zırh olduğunu şöyle ifade etmektedir: "İmam (devlet başkanı/lider) ancak bir kalkandır; onun arkasında savaşılır ve onunla korunulur." İşte o koruyucu kalkan kırıldığı gün Müslümanların izzeti ayaklar altına alınmış, iffetine ve mukaddesatına el uzatılır olmuştur. Bugün Azerbaycan’da, Filistin’de, Doğu Türkistan’da ve dünyanın dört bir yanında yaşanan trajedilerin nihai çözümü, o kalkanı yeniden ayağa kaldırmaktan geçmektedir. Zira bu kalkan: Müslüman kadının örtüsüne uzanan elleri kıracak, ümmetin zenginliklerini işgalcilere peşkeş çektirmeyecek ve Müslümanları şerefli ve izzetli kılacaktır. Müslümanların üzerindeki en birincil şer'i farziyet; bâtılın ve zalimlerin karşısına tek bir vücut olarak dikilmek, ümmet şuurunu ayağa kaldırmak ve Allah’ın dinini hayatın ve devletin merkezine oturtacak bir düzenin tesisi için var gücüyle gayret göstermektir. Zira izzet ancak Allah’ın, O’nun Resulünün ve müminlerin yanındadır.








