Eğitimde Güven Ortamını Neden Sağlayamıyoruz?
Halil İbrahim Çakır
7
Eğitimde Güven Ortamını Neden Sağlayamıyoruz?
Bir toplumun geleceği, bugün yetiştirdiği gençlerin niteliğiyle şekillenir. Gençlerin yetiştiği en önemli alanlardan biri ise hiç şüphesiz eğitim kurumlarıdır. Okullar yalnızca derslerin işlendiği, sınavlara hazırlanılan ve diploma alınan mekânlar değildir. Buralar aynı zamanda gençlerin kişiliğinin, düşüncesinin ve toplumla kuracağı ilişkinin şekillendiği alanlardır. Bu sebeple eğitim ortamının güvenliği, basit bir asayiş meselesi değil, doğrudan doğruya toplumun geleceğini ilgilendiren stratejik bir meseledir.
Bugün ise gençlerimizin eğitim hayatında karşı karşıya kaldıkları güvenlik problemleri artık görmezden gelinemeyecek bir noktaya gelmiştir. Akran zorbalığından tehdit ve şiddete, uyuşturucudan çeteleşmeye kadar birçok problem gençlerin eğitim ortamına girmiş durumdadır. Geçtiğimiz eğitim öğretim yılında ise Maraş ve Urfa’daki, okullarımızda yaşanan trajik olaylar meselenin münferit birkaç olaydan ibaret olmadığını; güvenlik politikasının yeniden sorgulanması gerektiğini göstermektedir. Toplum içerisinde can ve mal güvenliğinin sağlanamadığı aşikar iken en güvende olunan mekanlardan olan okullarda dahi yaşanan zorbalıklar hiç kimsenin güvende olmadığını göstermektedir. Bu yaşananları analiz ederken şu soruyu sormamız kaçınılmazdır; “çocuklu yaşlara kadar inen bu güvenlik sorununun kaynağı nedir?” Sorgulama üzerine Son zamanlarda yaşanan hadiseler bardağı taşıran son damla olurcasına var olan seküler düzenin birtakım önlemler almasını sağladı. Lakin alınan önlem ve getirilen kurallara baktığımızda maalesef çoğu zaman olay meydana geldikten sonra güvenlik tedbirlerini artırmakla sınırlı kalmaktadır. Oysa bu hususta ki gerçek güvenlik, yalnızca kapıya güvenlik görevlisi koymak veya okul çevresinde asayiş denetimlerini artırmak değildir. Çünkü güvenlik problemi yalnızca okulun kapısında başlamamaktadır. Ailenin zayıflaması, gençlerin sosyal çevresi, uyuşturucu ve suç ağlarının yayılması, ekonomik ve sosyal problemler, şiddetin normalleştirilmesi, sosyal medyanın etkisi ve eğitim kurumlarında otoritenin zayıflaması birbirinden bağımsız meseleler değildir. Bunların tamamı gençlerin eğitimini ve güvenliğini doğrudan etkileyen unsurlardır. Hal böyle iken ne kadar güvenlik kamerası takılırsa takılsın, ne kadar polis memuru okulun kapısına dikilirse dikilsin, detaylıca aramalar yapılsın.. bu uygulamalar asla ama asla kalıcı bir çözüm olmayacaktır. Çünkü mesele yalnızca okulun kapısından içeri silahın nasıl girdiği değildir; o silahı eline alacak öfkenin, zorbalığın ve şiddet eğiliminin nasıl oluştuğudur. Bir eğitim sistemi insana yalnızca matematik, fizik veya yabancı dil öğretmez. Aynı zamanda ona nasıl bir insan olması gerektiğini de öğretir. Genç, okulda hangi değerleri görürse şahsiyetini de büyük ölçüde o değerler üzerine inşa eder.
Günümüzde uygulanan laik-seküler eğitim anlayışının temel açmazlarından biri de budur. Eğitim sistemi, insanı Allah karşısındaki sorumluluğundan ve ahlaki ölçülerden bağımsız değerlendirdiğinde, insanın önüne hayatı anlamlandırabileceği bütüncül bir nizam koyamamaktadır. Bilgi verilmektedir fakat şahsiyet inşa edilmemektedir. Başarı ölçülmektedir fakat ahlak ölçülmemektedir. Böyle bir ortamda gençler, güçlü olmayı haklı olmakla; özgürlüğü sınırsızlıkla; kendini ifade etmeyi başkasını ezmekle karıştırabilmektedir. Zorbalık, dışlama, tehdit ve şiddet zamanla sıradanlaşabilmektedir. Bu nedenle okullardaki güvenlik problemlerini yalnızca polis, kamera, turnike, disiplin yönetmeliği vb. üzerinden tartışmak doğru değildir. Güvenlik, önce insanın zihninde ve şahsiyetinde inşa edilmelidir. Gençliği sadece sınava hazırlayan değil, hayata hazırlayan; sadece meslek sahibi yapan değil, şahsiyet sahibi yapan; sadece “akademik başarılı birey” değil, sorumluluk sahibi insan yetiştiren bir eğitim anlayışına ihtiyaç vardır. Bugün ki var olan seküler eğitim sistemi bu anlayıştan uzak olmakla birlikte bizatihi güvenlik sorununun ve gençlerin bu halde olmasının ana kaynağıdır. Oysa ki İslam’ın eğitim modelinde hedeflediği insan, çevresinin korktuğu değil, kendisinden emin olduğu insandır. Bir gence “yakalanırsan ceza alırsın” demek ile “kimse görmese bile Allah seni görür ve yaptığından sorumlusun” bilincini kazandırmak aynı şey değildir. İslam güvenliği sadece dışarıdan sağlamaz; insanın iç dünyasında başlatır, eğitimle güçlendirir, hukukla korur ve devlet otoritesiyle de güvence altına alır. Bu güvenceden uzak olan her ortam ve her okul elbette ki ciddi bir güvenlik sorunu ile karşı karşıya kalacaktır. Okulların içine kadar varan şiddet ve trajik olaylar bugün kimsenin güven altında olmadığını göstermektedir. Hasılı kelam; bugün evlatlarımızı ve okullarımızı kuşatan bu güvenlik krizinden necat bulmanın yegâne yolu, seküler sistemin pansuman tedbirlerini bırakıp aslımıza, yani insanı ahsen-i takvîm üzere inşa eden Nebevi eğitim usulüne dönmektir. Aksi halde yarını olmayan nesiller yetişmeye devam edecek ve bu sorun nesiller üzerindeki etkisini her geçen gün daha da artırmaya devam edecektir. Sonuç olarak; gençliği de içinde bulunduğu durumdan kurtaracak olan yegâne güç devlettir. Bireylerin gayretleri neticesinde bazı aileler evlatlarını ateşten kurtarabilir elbet ancak bu durum, istisnai bir durumdur. Zira çocukları yetiştiren anne-babayı da en nihayetinde bu devlet eğitecektir. Mevcut devlet laik kapitalist sistem üzerine bina edilmiştir. Öyleyse bugün yakinen hissettiğimiz tüm kötülüklerin ve güvenlik problemlerinin kaynağı laik kapitalist sistemdir. Şikayetlerimizde samimi isek yapmamız gereken; lokal çözümlerle enerjimizi ve vaktimizi harcamak yerine köklü çözümler üretmeliyiz. Tarih şahittir ki; İslâm’ın en zayıf tatbik edildiği dönemlerde dahi nesiller, bu kadar kötü yetişmemiştir. Bu derece korkunç olaylar yaşanmamıştır. Hiçbir şey bu kadar kötü olmamıştır. Bu gerçeklik ışığında yapılması gereken; kişinin canını, malını, aklını ve neslini koruyup, İslam’ın nuruyla yer yüzünü aydınlatıp her çehreyi güzelleştirecek olan İslam’ın hükümlerini ikame etmek için hikmet ve sabırla mücadele etmektir.
